Praca, którą dr Dobiesław Gała przekazuje na aukcję wspierającą zdrowie psychiczne dzieci, posiada niezwykle bogatą „biografię”. Dzieło to było prezentowane na prestiżowych wystawach w kraju i za granicą – od Muzeum Sztuki Współczesnej w Katowicach po ekspozycje w światowych stolicach designu i sztuki: Mediolanie oraz Florencji. Prodziekan Wydziału Rzeźby krakowskiej ASP przybliża proces powstawania tej unikalnej kompozycji oraz ideę, która za nią stoi.
Materia w procesie przeobrażenia
Twórczość Dobiesława Gały to w dużej mierze odważne eksperymenty strukturalne. Artysta nie ogranicza się do malowania po powierzchni; stosuje zaawansowane ingerencje chemiczne i termiczne, które dosłownie rzeźbią płaszczyznę obrazu, nadając jej dynamikę i głębię. To proces prowokowania materiału do samodzielnej aktywności – artysta inicjuje zmianę, a następnie z uwagą śledzi, jak materia reaguje i jaką formę ostatecznie przyjmuje. Inspiracja, jak to często bywa w przypadku tego twórcy, rozpięta jest między fascynacją mikro- i makrokosmosu.
Kompozycja przekazana na licytację należy do cyklu „Ślady”. Stanowi ona kontynuację wieloletnich doświadczeń autora w pracy ze strukturą. Dobiesław Gała opisuje tę pracę jako model ingerencji w materię: obraz ukazuje proces deformacji, jej przeobrażenia oraz finalną rekonstrukcję.
Wiele spojrzeń, jedna opowieść
Powierzchnia dzieła jest wieloznaczna. W zależności od odległości, z której je podziwiamy, oraz od osobistej wrażliwości odbiorcy, można w niej dostrzec strukturę skóry, surową skałę lub odległą mgławicę. Sam autor wskazuje na silne analogie do struktur biologicznych, geologicznych oraz kosmicznych.
„Deformacja struktury, przeobrażenie materii, rekonstrukcja.”
Sztuka jako metafora zdrowienia
Trudno o trafniejszy komentarz do idei wieczoru charytatywnego, którego motywem przewodnim jest kintsugi – japońska sztuka naprawiania pęknięć złotem. Trójpodział: deformacja, przeobrażenie i rekonstrukcja to przecież nie tylko opis procesu artystycznego, ale przede wszystkim precyzyjna metafora drogi, jaką przechodzi młody człowiek w procesie terapii. To opowieść o tym, co profesjonalna opieka psychiatryczna potrafi zrobić z „pęknięciami” w życiu dziecka: nie ukrywa ich, ale rekonstruuje je w nową, silniejszą całość.
